De onthutsende rol van de Nederlandse politie in de Tweede Wereldoorlog

''Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het opsporen en arresteren van ondergedoken joden in Nederland voor een belangrijk deel het werk van de Nederlandse politie. Veel rechercheurs deden dit werk met grote overtuiging en volledige inzet.

Bestudering van de strafdossiers van meer dan 250 politieagenten die zich met de jodenjacht hebben beziggehouden, leidde tot schokkende inzichten: er waren binnen de Nederlandse politie groepen actief die alle trekken hadden van een criminele organisatie. Ze mishandelden, stalen, roofden en verkrachtten, en bovenal: ze joegen vele duizenden joden de kampen en de dood in.

De onderzoekers legden een onthutsend beeld vast: sommige politieagenten bleken zulke fanatieke jodenjagers dat het zelfs de Duitse bezetter te gortig werd.''

Jodenjacht ISBN: 9789460037283

Politie Commissaris Reijnders (l) en Wijnbouwer Hulst (r) drinken een biertje op een bijeenkomst van de Tempeleers.

Simone Brekelmans, Havo 1 scholiere aan de Philips van Horne Scholengemeenschap, kwam in aanraking met een trein. Zelfmoord, aldus de autoriteiten. ”Zoiets hebben we in 40 jaar niet meegemaakt”, was de reactie van de leerkrachten via Omroep Brabant.

Wat gebeurde er dan met Ralf Maarse, die net de brugklas door was aan de Philips van Horne? Die was toch ook gebotst met een trein, 2008, aldus de lokale media? Ik sprak Ralf’s vader een tijd daarna op het kerkhof in Weert, waar ik het graf van mijn vader bezocht en hij onderhoudswerkzaamheden aan het verrichten was met zijn hoveniersbedrijfje. Ruim een half uur sprak hij zeer openhartig over de omstandigheden rondom Ralf’s dood.

Eén zinnetje bleef maar door mijn hoofd spoken de dagen erna. De avond voor Ralf’s dood was er een kennis over de vloer bij de familie Maarse, een agent van de politie Weert.

Kinderrechter Hanneke Mol uit Leeuwarden gaf 27 december 2006 opdracht voor een politieactie van het soort waarover je niets leest in de krant. Milton (7) en Noah Pasveer (8) waren fijn bij opa en oma aan het spelen, toen plotseling een politie-unit van 15 agenten binnenviel die de broertjes als beesten achterna joeg, onder hun bedden vandaan sleurde en afvoerde in geblindeerde auto’s. 

Lees hier het hele verhaal.

Politiedossier 2007170431

Natasja van de Graaf zat in de auto in tegenovergestelde richting en zag dat het kind ”geraakt” werd en in het niets verdween. Daarna ging ze nog even een tas afgeven bij de stomerij aan de Ringovenweg.

Pagina 211: “Ik belde mijn schoonmoeder van de stomerij om te controleren of ze er nog was”. Eigenaresse Barbara Beckers bevestigt op pagina 281 zowel het telefoontje als het bezoek. 

Een tijd later verneemt Natasja wat in het politiedossier over haar is opgeschreven. “Volgens mij kent die hele mevrouw mij niet eens”, zegt ze. Maar als ze hoort dat opgetekend is dat ze met haar schoonmoeder heeft gesproken die betreffende dag, slaat haar keel dicht. Ze herpakt zich vrij snel, vervolgt het gesprek op zeer opmerkelijke toon: ”zoekt u maar lekker verder, ik vind het prima als u de verkeerde kant op gaat.

Onno Hoes zingt in dit youtube fragment het Maastrichts Volkslied, 2011, samen met ''ziene gooie vrund'' Frans Buytendijk, voorzitter van de Tempeleers Kanselarijraad (in de deuropening links) en President Peter Reijnders (laatste frame, helemaal rechts). Hij leerde ze kennen tijdens een van zijn vele tripjes naar Maastricht, al voordat hij burgemeester werd. Onno is Beschermheer van de Tempeleers.

Het duo Buytendijk/Reijnders is rechercheur/politiecommissaris. Wat blijkt? Zij zijn direct verbonden aan het inmiddels beruchte politiedossier 2006145758, dat de blauwdruk werd van de knip- en plakmethodes op het Bureau Bisschopsingel. Met als doel het uitschakelen van burgers.

https://tinyurl.com/yaknnnjb

Buytendijk viel maart 2012 ''plotseling'' dood neer.